Geskryf deur: Jessica Swanepoel
3 min
Valentynsdag… ‘n Tyd vir romanse en sjokolade. Alhoewel die dag bedoel is om liefde te vier, kan die aanloop om iemand te vra om jou Valentyn te wees, minder soos ‘n romantiese komedie voel en meer soos ‘n nagmerrie.
Jy vind dat jy meer gereeld aan hulle dink. Hulle lag eggo in jou gedagtes; hul glimlag brand in jou kop. Dan draai die kalender na Februarie en die Valentynsdagadvertensies sien jy orals om jou. Hier begin die moeilikheid. Die sagte fladdering in jou maag verander in ‘n paniekaanval.
Gaan jy klassiek met blomme en sjokolade? Is dit te cliché? Probeer jy eienaardig wees met ‘n handgemaakte geskenk? Blaker jy dit net uit? Wat as jy hakkel? Wat as hulle lag? Die opsies, elkeen belaai met potensiële rampe, dwarrel in jou brein soos ‘n tornado.
“Wat as hulle nee sê?” “Wat as hulle al iemand sien?” “Wat as hulle dink ek is ”weird”?” “Wat as ek ‘n gek van myself maak?” Die gesprek in jou gedagtes maak dat jy in jouself begin twyfel.
Die gewig van die wêreld rus op jou skouers en jy het nog nie eers die vraag gevra nie.
Die dag breek aan. Jou handpalms sweet, jou hart klop en jou plan val in die asblik sodra jy jou mond oopmaak. Jy hakkel en die woorde wat jy oor en oor in jou kop gesê het, los jou bloedrooi en skaam.
‘n ‘Ja’ kan gevolg word deur die angs van ‘n eerste afspraak en die druk om aan Valentynsdagverwagtinge te voldoen. 'n ‘Nee’, wel, dit spreek vanself. Die verwerping bly lank by jou spook.
Uiteindelik is die Valentynsdagnagmerrie ‘n produk van ons eie angs en onsekerhede. Deur hierdie vrese te erken en ons verwagtinge te bestuur, kan ons hopelik hierdie mynveld vermy en miskien, net miskien, selfs die nagmerrie oorleef.